Over de hele wereld struikelen de artiesten, acteurs en sporters over elkaar heen bij het maken van pro-Palestijnse statements. ‘Palestina’ moet bevrijd worden en we moeten de ‘genocide’ in Gaza stoppen, is hun boodschap. Eentje die gebracht wordt met de vanzelfsprekendheid waarmee een juf aan groep 3 verteld dat één plus één, twee is.
Rappende B-artiesten die niemand kent
Wie zijn gezonde verstand tijdens de Gaza-psychose waarin we nu drie jaar verkeren nog heeft weten te bewaren en geen vooringenomen anti-Israëlische blik heeft, hoort de statements met verbijstering aan. Rappende B-artiesten die niemand kent en die door de hoeveelheid tatoeages op hun lichaam ook niet meer identificeerbaar zijn, voetbalanalisten die van de afdeling geriatrie naar de talkshowtafel worden gedragen, volkszangers en Truus van de trimsalon; ze geven ongegeneerd hun mening over het gecompliceerde geopolitieke conflict in het Midden-Oosten.
Wie zijn gezonde verstand tijdens de Gaza-psychose waarin we nu drie jaar verkeren nog heeft weten te bewaren, hoort de statements met verbijstering aan.
Er worden begrippen als genocide, apartheid en oorlogsmisdaden gebruikt. Het zijn echt heel zware beschuldigingen aan het adres van het Joodse staatje. Een landje met tien miljoen inwoners, qua grootte de helft van Nederland, op sommige plaatsen slechts enkele tientallen kilometers breed en ingeklemd tussen de Middellandse Zee en duizenden kilometers Islamitisch grondgebied.
Ierse moraalridders en een Arabische schutter
De afgelopen weken kreeg het Israëlische voetbalteam te maken met het pro-Palestijnse activisme, waarmee hun wedstrijden in de Nations League werden ontsierd.
Eerst liepen de sociale media over van de beelden van een Israëlische voetballer, die na zijn doelpunt deed alsof hij een schot loste met de cornervlag. Een brute provocatie, volgens de anti-Israëlische accounts. Achteraf bleek de speler een biljartstoot in plaats van een geweerschot uit te beelden en kwam men er ook achter dat de voetballer in kwestie ene Sayed Abu Farchi was, een Arabier uit een dorp in Israël. Kennelijk is hij aan de ‘genocide’ van Israël ontsnapt en heeft hij ook nog onder de ogen van het ‘apartheidsregime’ weten te infiltreren in het nationale voetbalteam. De ophef was van dan ook van korte duur. De beelden waren intussen wel verspreid en voor rectificaties hadden de TikTok-soldaten geen tijd.
Daarna kreeg het team van Israël te maken met het nationale elftal van Ierland. Na wekenlange praatsessies over wel of niet spelen betraden de voetballende Midden-Oostendeskundigen van het eiland op één na toch het veld. Ze maakten wel een paar serieuze statements, die door de Israëlhaters als moedig werden bestempeld.
In werkelijkheid waren we getuige van een deprimerend tafereel, waarbij de Ierse aanvoerder zijn Israëlische collega voor aanvang van de wedstrijd compleet negeerde en snel wegrende uit de middencirkel. Het zag er niet moedig uit. Het zag er uit als de ultieme lafheid. Kort daarvoor hadden de Ierse koorknapen collectief het hoofd gebogen tijdens het Israëlische volkslied. Dat lied heet Hatikvah, de hoop, iets wat de Israëlische spelers zouden verliezen bij het ondergaan van deze pedante acties.
In de harten van de Hamas-strijders daarentegen, bloeit de hoop bij het zien van dit alles op. In de echte wereld zijn zij hoofdverantwoordelijk voor het leed in Israël en Gaza, maar een deel van de progressieve westerlingen beschouwd hen als verzet plegende padvinders. De jihadisten moeten elkaar vasthouden om niet uit hun tunnel te rollen van het lachen.
De jihadisten moeten elkaar vasthouden om niet uit hun tunnel te rollen van het lachen.
Het vlijmscherpe zwaard van het antisemitisme
Toen de zes miljoen Joodse doden in 1945 waren geteld, zei de wereld: “Dit nooit meer”. Nog geen eeuw later valt men met de borst vooruit in het verraderlijke en vlijmscherpe zwaard van het antisemitisme. Dit keer innen de Joden niet teveel belasting, verspreiden ze geen epidemie en zijn niet de veroorzakers van armoede en werkloosheid. Dit keer gaat het om het landje, zo’n derde deel van het Britse Mandaatgebied Palestina, officieel erkend door de VN in 1949, en het feit dat ze nogal hard vechten tegen de vernietiging daarvan en hun eigen uitroeiing. Het doet de moreel verheven progressieve westerlingen schuimbekken en het onrecht dat ze denken te zien drijft klimaatactivisten en emancipatiebewegingen in de armen van dictators en religieuze fanatici.
De links-progressieve politici, journalisten en mediapersoonlijkheden reageren woedend als ze geconfronteerd worden met feiten en argumenten die hen onwelgevallig zijn en vertonen met name bij christenen bijna een allergische reactie. Het ‘zionisme’ van deze gelovigen zou op Bijbelverhalen gebaseerd zijn, maar wie goed luistert hoort dat de meesten van hen zich kunnen beroepen op historische- en actuele kennis. Maar in de anti-Israëlische stoet luisteren ze kritiekloos naar de Palestijnse ‘vertaling’ van het conflict, omdat deze versie over kolonialisme en bezetting makkelijker te begrijpen is, hen zoeter in de mond smaakt en samen met de hippe Keffiyeh het Che Guevara gevoel compleet maakt.
Het onrecht dat ze denken te zien drijft klimaatactivisten en emancipatiebewegingen in de armen van dictators en religieuze fanatici
Bewijs vinden vanuit de luie stoel
Hun bewijzen voor de vermeende misdaden van Israël? Die vinden ze bij Al-Jazeera, net zoals Hamas kantoorhoudend in Qatar. Bij Arabische freelance ‘journalisten’, soms ook in te huren voor hele andere freelance diensten. Maar hun grootste bewijsbron zijn de beelden die uit Gaza komen. Echter, een oordeel over een diepgaand en langdurig conflict op basis van beelden van één onderdeel van dat conflict is een irrelevant oordeel. Dat is hetzelfde als de schuldige voor de Tweede Wereldoorlog aanwijzen na uitsluitend de beelden van de geallieerde bombardementen op Duitse steden in 1944 en 1945 te hebben bekeken. En die vervolgens van genocide beschuldigen.
Een oordeel over een langdurig conflict op basis van één onderdeel van dat conflict is een irrelevant oordeel
De op Israël jagende meute wijst ook op VN-rapporten waarin Israël veroordeeld wordt. Maar wie verder kijkt valt iets opmerkelijks op, namelijk dat veel leden van deze commissies al in het verleden een duidelijk anti-Israëlische agenda hadden. Vooringenomen zijn dus. Of ze wijzen op hulporganisaties zoals de UNWRA, die zo verbonden zijn met de Palestijnse zaak dat het hun medewerkers bijna fysiek onmogelijk is om een Israëliër aan te kijken.
Aangejaagd door het georganiseerde gekrijs in de straten en op de campussen, beschuldigt het progressieve Westen het enige democratische land in het Midden-Oosten. Ze demoniseren het en brengen en-passant ook nog eens Joden over de hele wereld in gevaar. Ze beledigen miljoenen Joods-Israëlische burgers door alle concessies die ze voor vrede hebben gedaan te negeren, maar wel als hongerige wolven op de uitspraken van een extreme politicus te duiken.
Onwelgevallig leed
Maar het ergste, ze negeren het leed dat de Israëlische Joden meedragen uit de tijd dat hun eigen staat er nog niet was; het leed door verbanning, discriminatie, vervolging en de holocaust. Ze negeren het leed van de oorlogen en terreuraanslagen uit de tachtig jaar dat die eigen staat er wel was. Ze lijken niet te beseffen, of willen dat niet, wat de impact is van de angst in een samenleving die een dagelijkse terreurdreiging kent. Waarin elke dag, elk moment gekeken moet worden waar de dichtstbijzijnde safe room of schuilkelder is.
Militaire experts: ‘Stop gebruik van het woord genocide!’
Herhaaldelijk en in toenemende mate hebben militaire experts duidelijk gemaakt dat ‘Gaza’ een lager percentage burgerdoden kent dan elke andere oorlog in stedelijk gebied in de geschiedenis. Israël pleegt geen genocide! Stop met dat te zeggen! De experts wijzen er ook op dat het leger van Israël waar mogelijk via honderdduizenden pamfletten, telefoontjes en sms-berichten burgers waarschuwt voor aanvallen. Dat is geen verzinsel!
Maar ook hier bouwt men op andere bronnen, bijvoorbeeld de film Naza, die Israëlische oorlogsmisdaden en genocide zou bewijzen. De media en politici zouden eens moeten luisteren naar de reactie hierop van Israëlische militaire experts, ook van buiten het leger, die wel precies weten hoe de dingen gaan en dit graag vertellen. Na een kwartier zou iedereen, waarschijnlijk uitgezonderd Denk-leider Stephan van Baarle, tot de conclusie komen dat Naza een knip-en-plak documentaire is, waarin zeer selectief gebruik wordt gemaakt van informatie, die ook nog eens onjuist geïnterpreteerd wordt en alsof het niet genoeg is afkomstig is van anonieme bronnen.
Veel waarnemers zijn het er inmiddels over eens dat er vermoedelijk rond de 70.000 dodelijke slachtoffers zijn gevallen. Maar de anti-Israëlische politici en pro-Palestijnse media proberen daarbij onder het vloerkleed te vegen dat minstens de helft hiervan Hamas-strijders zijn. De bevolking van Gaza is de afgelopen drie jaar gegroeid. Als genocide het plan was, dan is het Israëlische leger daar bijzonder slecht in.
Experts wijzen er op dat het leger van Israël waar mogelijk via honderdduizenden pamfletten, telefoontjes en sms-berichten burgers waarschuwt voor aanvallen
Hamas en Hezbollah bestaan nog steeds, herbewapenen zich en plegen aanslagen op Israëlische soldaten, waarna Israël reageert. Een groot deel van de media draait deze gang van zaken om met hetzelfde gemak als waarmee ze dat op zaterdag doen met een pannenkoek en geven de boodschap af dat “Israël nog steeds de Gazastrook bombardeert”. Waarna de activisten vervolgens zonder met hun ogen te knipperen zeggen dat “de genocide doorgaat”.
De ‘Westelijke Jordaanoever’ – Joodse bewoners of het nieuwe Gaza?
En als Gaza en Libanon eens onvoldoende brandstof leveren om het anti-Israëlische vuur brandend te houden, dan is er altijd nog ‘het geweld van kolonisten op de Westelijke Jordaanoever’. De Jordaniërs bezetten dit gebied in 1948 en aangezien zij van de oostelijke Jordaanoever kwamen, gaven ze het deze naam. Maar al sinds de oudheid heeft het de namen Judea en Samaria. Judea was een Hebreeuws koninkrijk, dat is niet alleen een gegeven uit de Bijbel, wat zou kunnen worden afgedaan als ‘sprookje’, maar historisch bewezen. Ondanks dat waren de Joden in 1948 bereid om het af te staan aan de Arabieren in ruil voor vrede. Die weigerden dat echter en zouden dat later nog verschillende keren zouden doen.
Library of Congress, Geography and Map Division .
In dat gebied wonen nog steeds Joden en omdat het geweld tegen Israël van Palestijnse kant nooit ophoudt, groeit het aantal Israëliërs dat vindt dat er meer Joden moeten gaan wonen, zeker na 7 oktober. Simpelweg omdat dat leidt tot meer controle en minder dood en verderf door terreur.
In Israël wonen ruim twee miljoen Arabieren. Maar nu de op die ‘Westelijke Jordaanoever’ wonende Arabieren, de Palestijnen, er vijfentwintig jaar na het afwijzen van het laatste aanbod ineens wel een eigen staat willen, moeten alle Joden daar verdwijnen! En het verlichte anti-Israëlische Westen sluit zich bij dat standpunt aan alsof het de normaalste zaak is.
Gaza was sinds 2005 volledig ‘Jodenvrij’, nadat Israël er alle Joodse burgers dwong te vertrekken en het leger terugtrok. Twee jaar later kozen de Gazanen ervoor om zich door Hamas, een Islamistische beweging inclusief een actieve terreurtak, te laten regeren. Daarmee wezen zij de vrede die Israël met zijn terugtrekking hoopte te krijgen af. De focus in de Gazastrook werd gelegd op wapenproductie en militaire infrastructuur. Niet om Joden te verdrijven, die waren er niet meer.
Nu de op de ‘Westelijke Jordaanoever’ wonende Arabieren er ineens wel een eigen staat willen, moeten alle Joden daar verdwijnen!
Tot 2023 vuurde men tienduizenden raketten af op de burgerbevolking van Zuid-Israël. De enige investering in onderwijs was het produceren van lesmateriaal waarin werd verteld dat Israël niet mag bestaan, dat de Jood een varken is en hoe je die moet uitschakelen. Het gevolg is dat veel kinderen in Gaza niet kunnen rekenen of lezen, maar wel weten hoe ze een AK47 moeten vasthouden. Toch vinden onze anti-Israëlische politici ‘Gaza’ kennelijk een geslaagd project, want ze dringen er op aan dat de Joodse staat ook op de Westelijke Jordaanoever een etnische zuivering uitvoert. Opnieuw door het weghalen van Joden, wel te verstaan.
Die politici weten vast ook niet dat het ‘Joodse geweld’ daar komt van een paar honderd probleemjongeren, vaak niet eens afkomstig uit het gebied. De meeste Israëliërs vinden dat geweld verachtelijk en terecht. Maar het valt werkelijk in het niets bij de terreur van Palestijnse zijde tegen Joodse burgers, ter plaatse en binnen de grenzen van Israël. Dat geweld met elkaar vergelijken is niet iets met ‘appels en peren’, maar ‘appels en viergangendiners.’
De Gazanen wezen de vrede die Israël met zijn terugtrekking hoopte te krijgen af
Erkenning van een staat die niet bestaat
Hoe kunnen leiders in West-Europa in vredesnaam het land Palestina ‘erkennen’? Palestina was een streek, met steeds wisselende heersers en inwoners. De Romeinen veranderden ooit de naam van hun Provincia Judea in Palaestina, in een poging de Joodse geschiedenis uit te wissen. Toen ook al. Maar er heeft nooit een land, een soevereine staat Palestina bestaan. Na de val van het Ottomaanse Rijk kwam Palestina tijdelijk onder Brits bestuur. Zij maakten in een sfeer van diplomatieke intriges plannen voor de toekomst.
Als eerste gaven ze de Arabieren in het deel van Palestina ten oosten van de rivier Jordaan (Trans-Jordanië) een zekere mate van autonomie. Uiteindelijk werd in 1947 een plan voor de verdeling van het westelijke deel in een Joodse en een Arabische staat aangenomen door de Volkenbond. De Joden accepteerden het plan, maar de Arabisch-sprekenden wezen het af en begonnen een oorlog toen de Joden in 1948 hun staat Israël oprichtten. In de tientallen jaren daarna zetten ze hun verzet tegen de Joodse staat via oorlog en terreur voort. Om als Israël reageerde of de controle over het gebied uitoefende om zijn land en burgers te beschermen, het ineens ‘de bezetter’ of ‘bezettende entiteit’ te noemen. Er kan geen groter onrecht bestaan.
Ondanks dat veel Palestijnse partijen het bestaansrecht van Israël nog steeds ontkennen en hun alleenrecht blijven claimen, willen serieuze politici hen nu dus ineens een staat toekennen. Ondanks het feit dat zij volkomen onrealistische eisen stellen, zoals de terugkeer van honderdduizenden ‘vluchtelingen’ naar Israëlisch grondgebied; Arabische Palestijnen die nooit in wat nu Israël is hebben gewoond en er steeds weer blijk van te geven het land te haten.
Een staat Palestina erkennen, zonder van zijn leiders en burgers het erkennen van het bestaansrecht van Israël en het Joodse volk te eisen en het geweld nu eindelijk eens te staken, leidt niet tot een oplossing van het conflict, maar tot een intensivering ervan. Wat zijn de exacte grenzen van die staat? Wie mogen er wonen? Wie moet het regeren? Hoe moet hier een functionerende rechtstaat ontstaan, onder druk van tientallen extremistische organisaties, oude stamverbanden en de strijd tussen Hamas en Fatah?
Een staat Palestina erkennen, zonder van zijn leiders en burgers het erkennen van het bestaansrecht van Israël te eisen en het geweld te staken, leidt tot een intensivering van het conflict
De schepping van de ‘Palestijn’
Alles in de westerse media draait om ‘de Palestijnen’, een naam die de meeste mensen als vanzelfsprekend beschouwen. Maar tot de tweede helft van de vorige eeuw wilde het grootste deel van de Arabischsprekende bevolking in Palestina zichzelf niet eens Palestijn noemen! Hun voorouders kwamen in de meeste gevallen pas in de late 19e en begin 20e eeuw naar de streek en ze identificeerden zich met hun familie of stam.
Toen de oorlogen tegen Israël verloren gingen, begonnen de Arabisch sprekende inwoners van Gaza en Judea en Samaria zichzelf in de jaren ’60 en ’70 geleidelijk ‘Palestijn’ te noemen. Daarmee wekken zij de indruk de inheemse bevolking van ‘het land’ te zijn. Maar alle Joden, druzen, christenen en andere bevolkingsgroepen die er leefden zijn dan ook Palestijnen!
Bedreigd met genocide – beschuldigd van genocide
Het geweld mondde op 7 oktober 2023 uit in de ergste terreuraanval in de geschiedenis van Israël, vanuit het Jodenvrije en onbezette Gaza. De meesten hebben de beelden van de verkrachtingen en massale executies niet gezien, omdat Israël juist respect heeft voor slachtoffers en hen of hun lichamen niet tentoonstelt voor propaganda.
Israël was in shock. Gevoelens van angst, wanhoop, verdriet en wraak streden bij alle inwoners om voorrang en velen zijn voor het leven getraumatiseerd. Hezbollah, de Houthi’s en andere terreurbewegingen sloten zich kort daarna aan bij het geweld. Tienduizenden Israëliërs moesten maandenlang worden geëvacueerd, dorpen, bedrijven en landerijen werden verwoest en bossen branden af door het raketvuur vanuit Libanon. De amper tien miljoen inwoners zijn geen bloeddorstige moordenaars; ze moesten met pijn in het hart hun zonen en dochters de oorlog insturen. Schoolkinderen moesten voor maanden afscheid nemen van hun vader, wetend dat hij als reservist werd gestuurd naar plaatsen waar boobytraps, sluipschutters en zelfmoordcommando’s op hem wachtten.
Israël wist dat er een volgende 7 oktober zou komen, heviger, misschien wel vernietigend en het besloot een keiharde klap uit te delen. Maar het moet vechten tegen een doodscultuur. Tegen een tegenstander die het niets interesseert hoeveel burgerslachtoffers er vallen, behalve als ze er Israël mee kunnen beschadigen in de media.
Israël moet vechten tegen een tegenstander die het niets interesseert hoeveel burgerslachtoffers er vallen, behalve als ze er Israël mee kunnen beschadigen in de media.
De mensen van het volk dat een echte genocide meemaakte, dat al zo lang als hun eigen staat bestaat bedreigd wordt met genocide, die op 7 oktober een genocidale aanval hebben ondergaan, die mensen worden door de wereld beschuldigd van genocide.
De wereld staat op zijn kop. Dat is de waarheid.
