Wegdoorzee.nl is een reactie op het massale anti-Israëlische geluid in de wereld. Een geluid dat is gebaseerd op verkeerde aannames over de geschiedenis, eenzijdig nieuws en informatie van twijfelachtige bronnen. Een intens en oorverdovend geluid, dat zo het beeld van veel mensen vertroebeld.
De anti-Israëlische boodschap raast opmerkelijk genoeg sinds de terreuraanval van 7 oktober 2023 over de wereld, in een propagandacampagne van ongekende omvang en intensiteit, via sociale media en agressieve protesten. Ze wordt versterkt door de oppervlakkige en vooringenomen berichtgeving van nieuwsredacties, talkshows en allerlei journalisten en vloggers.
Het sprookje van de kolonist en het inheemse volk
Veel van deze informatie heeft overduidelijk tot doel het in standhouden van het beeld van de onderdrukte Palestijn, tegenover de brute Israëli en zijn niets ontziende leger. Voorzien van de bewering dat het hier gaat om kolonialisme en het onderdrukken van de inheemse bevolking, een volslagen onzinnige bewering, gaat dit pro-Palestijnse ‘sprookje’ erin als een warm broodje. De mensenrechtenactivisten die het gretig doorslikken zijn er zo van overtuigd, dat ze het elke dag van de daken schreeuwen.
De werkelijkheid, de waarheid, is volkomen anders. Dit conflict begrijpen en beoordelen vraagt om objectieve historische kennis, zicht op de actuele samenleving ter plaatse en om niet vergiftigd te zijn met anti-Israëlische vooringenomenheid. Maar iemand voor wie dit geldt kan met een feitelijk verhaal niet opboksen tegen de simplistische voorstelling van zaken van de Israël-critici en de agressieve manier waarop ze hun boodschap brengen. Zo iemand voelt zich alsof hij in discussie moet met iemand die beweert dat de aarde niet rond is en geen bergen heeft, terwijl ze samen op een akker in Flevoland staan.
Zware beschuldigingen op drijfzand
Alsof ze een lijst met ernstige misdaden uit het hoofd hebben geleerd smijten de Israëlcritici met begrippen als apartheid, genocide, landroof, en onderdrukking. Dat zijn zware beschuldigingen tegen een land en zijn inwoners. En dat over een uiterst gecompliceerde kwestie. Desondanks worden ze zonder juridisch vonnis of hard bewijs rondgeslingerd, enkel en alleen op basis van beelden en berichten zonder context, waarvan de bronnen in de meeste gevallen als niet objectief kunnen worden beschouwd.
Intussen blijken organisaties die we lang wel als objectief beschouwden, zoals de VN (UNWRA), Amnesty en Artsen Zonder Grenzen, overduidelijk politiek gemotiveerd, omdat ze onder invloed staan van landen en personen met een aantoonbaar anti-Israëlische agenda. Ook zijn hun medewerkers in de conflictgebieden in veel gevallen, via de plaatselijke bestuurders, verbonden aan de tegenstanders van Israël, waaronder ook extremistische bewegingen zoals Hamas en Hezbollah.
Het verwisselen van daders en slachtoffers
Door de niet aflatende stroom van eenzijdigheid en desinformatie heeft het kunnen gebeuren dat de dader en het slachtoffer in dit conflict zijn verwisseld. Ineens kan een meedogenloze terreurgroep, waar elk weldenkend mens jarenlang van walgde, een ‘verzetsbeweging’ worden genoemd en een voor zijn bestaan vechtend democratisch land een ‘terreurstaat’. Ineens kunnen de in de woestijn en de door malaria geteisterde moerasgebieden ploeterende Joden, samen met de berooide overlevenden van de pogroms en de holocaust, ineens ‘kolonisten’ en ‘imperialisten’ worden genoemd.
Dan is het ineens mogelijk om zonder enige schaamte From the river to the sea, Palestine will be free te roepen. Om later te zeggen: “Ik heb het niet geweten”. Je hebt het inderdaad niet geweten. Je heb niet geweten dat deze leus niet de fraai klinkende verzetsleus is die je denkt, maar dat de praktische uitkomst ervan een echte genocide zou zijn. De mensen die dat wel weten kijken dan ook sprakeloos en verbijsterd toe.
De pro-Palestijnse activisten zeggen intussen dat de beelden niet liegen. Er zijn voorbeelden te over waarbij ze dat wel doen. Maar als het dan wel gaat om echt oorlogsleed en vernietiging, dan krijgen we maar één kant te zien, op één moment in de lange geschiedenis. Wat een groot deel van de media doet is te vergelijken met iemand vertellen over de Tweede Wereldoorlog, en dat alleen maar doen met de beelden van de geallieerde bombardementen op Duitse steden in 1944 en 1945.
En dus vind je op wegdoorzee.nl nieuws en achtergrondinformatie waarin de Israëlische kant van de kwestie wordt belicht. Over de geschiedenis van de staat Israël en het joodse volk, de dagelijkse realiteit in het land en de strijd die het voert. Het is een bescheiden druppel op de gloeiende plaat, maar een poging om een tegengeluid te laten horen en de waarheid te vertellen.
Vervolgd volk in plaats van bezetter
Uiteraard maken de overheid, het leger of individuele inwoners van Israël fouten. Dat komt omdat er verschillende mensen van vlees en bloed wonen. Er wonen veilig opgevoede jongeren en jongeren uit probleemgezinnen, er zijn penthouses en kansarme buurten, er zijn socialisten, orthodox-religieuzen, hippies, hooligans en zakenmensen. Je mag er openlijk homoseksueel zijn, naar de moskee gaan, de hele dag joodse wetboeken bestuderen of nooit van je leven een godshuis bezoeken. Israël is diverser dan Amsterdam.
Eén ding onderscheidt de inwoner van Israël van de westerling die hem zo bekritiseerd: bijna elke Israëli moet vechten om de vernietiging van het land te voorkomen. Bijna dagelijks proberen terroristen om Israëlische winkelstraten, stations of drukke verkeerspunten te bereiken om daar met een wapen of bom zoveel mogelijk mensenlevens te beëindigen. In een poging dat te voorkomen zijn er hoge muren gebouwd en zijn er overal checkpoints, bemand door jongens en meisjes die weten dat ze elk moment oog in oog kunnen staan met iemand die hun keel wil doorsnijden. Die zich ervan bewust zijn dat hun alertheid of reactie het verschil kan maken tussen leven en dood, voor henzelf en voor anderen. Bijna allemaal hebben ze wel iemand in hun directe omgeving die door oorlog of terreur is omgekomen; een overgrootvader in Auschwitz-Birkenau, een grootmoeder in de trein op weg daarnaar toe. Een vader, als reservist gedood door een mortier van Hezbollah, een oom door de kogel van een scherpschutter van Hamas. Een oud-klasgenote, verkracht en doorzeefd met kogels op een dansfeest, een neefje, in de bus op weg naar school, wiens lichaam uit elkaar werd gereten door een fragmentatiebom. Allemaal kennen ze de schuilkelder van binnen.
Ondanks alle training en het risico op een gevangenisstraf als ze over de scheef gaan, verliezen deze jongens, meisjes, mannen en vrouwen wel eens hun geduld. Soms worden ze overmand door emoties. Soms maken ze fouten.
Van imperium naar natiestaat, niet van natiestaat naar bezetting
De waarheid is dat de landstreek Palestina voor de grote Joodse immigratiestromen een dunbevolkt en verwaarloosd gebied was. Het werd na de val van het Ottomaanse Rijk, onder de twijfelachtige regie van de Britten verdeeld, zoals na de Eerste Wereldoorlog overal ter wereld imperiums werden vervangen door natiestaten. Het grootste deel van Palestina, ten oosten van de rivier de Jordaan, werd beschikbaar gesteld voor een Arabische staat: (Trans) Jordanië. Het plan was om het Joodse volk het deel ten westen te geven. Jawel, het stuk van de rivier tot de zee. Maar de Arabisch-Islamitische wereld wilde geen Joods landje in de regio. In het uiteindelijke voorstel dat werd aangenomen in de Algemene Vergadering van de Volkenbond moesten de Joden nog grote gebieden van dat westelijke deel afstaan. Ze gingen desondanks akkoord en riepen in mei 1948 hun nieuwe staat uit. De Arabieren deden dat niet. Ze wezen decennialang de tweestatenoplossing af die nu door Europa wordt geëist van Israël. Maar de meeste Israëli’s weten dat een Palestijnse staat voor veel van die Arabieren niet het einde van de strijd betekent. Israël, al tachtig jaar een legitiem en soeverein land, moet verdwijnen.
Leugens over het zionisme
Het is verbijsterend dat deze extremistische en islamistische bewegingen met genocidale intenties daarin worden gesteund door de linkse politici en studenten in Europa, die zichzelf antizionistisch noemen.
Het zionisme is het streven naar een nationaal Joods tehuis in de streek waar de oude Israëlieten leefden: rond de berg Sion in Jeruzalem, in het gebied van het oude koninkrijk Juda. Het zionisme is geen kolonialisme, illegale bezetting of etnische zuivering. Maar het recht dat de joden in 1947 kregen op dat kleine strookje land wordt ze nog altijd ontzegd. Na tachtig jaar wordt Israël nog altijd in zijn bestaan bedreigd. En intussen worden zijn inwoners beschuldigd, juist van hetgeen hen zou worden aangedaan als ze niet keihard zouden vechten: genocide.
Alleen acceptatie en waarheid kunnen vrede brengen
De hoop blijft dat de waarheid het wint van de krankzinnigheid. Dat de wereld inziet dat de blinde eenzijdigheid van het pro-Palestijnse activisme en de Israël- of Jodenhaat de kans op vrede alleen maar verkleinen. Dat ook de door haat verblinde Arabische inwoners van Gaza en de zogenaamde Westelijke Jordaanoever inzien dat hun toenmalige en huidige leiders schuldig zijn aan het leed van oorlogen, uitzichtloosheid en armoede. En niet de Joden. Dat zionisme geen verdrijving of apartheid is. Dat zowel zij als het Joodse volk in de toekomst geregeerd worden door wijze mannen en vrouwen, in plaats van machtswellustelingen en politieke of religieuze extremisten. De hoop blijft dat de kinderen van beide volken gewoon in vrede en voorspoed naast elkaar kunnen leven.