Meer dan 230 oud-bewindspersonen en ambtenaren hebben een brief ondertekend waarin het kabinet wordt gevraagd om meer maatregelen tegen Israël. Het voortdurend vragen om straf voor de Joodse staat lijkt onderhand op het jengelen van een kleuter; vaak weten ze niet meer precies waarom ze jengelen, maar zit er ‘iets’in hun hoofd en willen ze hun zin krijgen.
De schuldige jood
Ooit werd de jood schuldig bevonden aan ziekten, staatsgrepen en economische crises. Toen de overlevenden van de pogroms en holocaust vluchtten naar de geboortegrond van het volk, maakte de Arabisch-Islamitische wereld van hun vreedzame zionisme, westers kolonialisme en nam de wapens op. Met hun rug tegen de muur bouwden de berooide joden in recordtempo een sterk leger op. Maar toen ze eenmaal konden terugvechten, en de door Jordanië en Egypte bezette delen veroverden omdat ze van daaruit werden bedreigd, werd dat ineens de bezetting genoemd. En nu het getraumatiseerde joodse volk na een barbaarse terreuraanval aan haar leiders vraagt om een herhaling te voorkomen en hun leger keihard terugslaat is Israël een terreurstaat.
Bijna komische eenzijdigheid
Was het niet zo dramatisch onrechtvaardig, dan zou de hyperfocus van politici, influencers, journalisten en artiesten op Israël van enige afstand beschouwd komisch zijn. Iedere actie van Israël of zijn burgers ligt onder een vergrootglas en wordt als het even kan gebruikt om het land en de mensen te demoniseren. Een andere kant van het verhaal lijkt er niet te zijn, maar wordt in werkelijkheid genegeerd. Of erger, de het podium beklimmende politici en journalisten kennen die kant niet eens. Het resultaat: Israël raakt geïsoleerd en grote humanitaire crises in Oost-Europa, Azië en Afrika worden overschaduwd door de Gaza-obsessie.
Dit is wat antisemitisme teweeg brengt. Dit is waarom het CIDI bestaat, dat kennis over Israël verspreidt met respect voor het Palestijnse volk. Waarna de professionele en oprechte medewerkers van deze organisatie door de schuimbekkende lasteraars joodse lobbyisten worden genoemd.
Argumenten op drijfzand
De argumenten van de lasteraars zijn bekend: Israëls reactie op 7 oktober is onevenredig groot. De bevolking van Gaza lijdt en er zijn veel burgerslachtoffers. Israël schendt de wapenstilstanden en bombardeert Gaza en Libanon lukraak. Israëliërs die illegaal op de Westelijke Jordaanoever wonen vallen Palestijnen aan. Veel Israëlcritici gaan nog verder: Israël pleegt genocide en voert een apartheidsbeleid. De anti-Israëlische activisten beschouwen hun woede daarom als terecht en de ondertekenaars van deze brief voelen het opkomen voor het Palestijnse volk als hun plicht.
Het klinkt na zoveel herhaling allemaal als vanzelfsprekend en wordt dan ook bijna automatisch overgenomen door elke ‘goeddoener’. Maar voor de mensen die de werkelijke historische feiten en de dagelijkse realiteit kennen is het verbijsterend en schokkend. Omdat de argumenten gebaseerd zijn op foute aannames over het ontstaan van het moderne Midden-Oosten en het compleet ontbreken van kennis van de Israëlische samenleving.
Het zou goede wil, uitgebreide informatiegaring en studie vragen om dat inzicht te verkrijgen. Maar mogen we de ambtenaren en politici dan vragen om zich op zijn minst te laten voorlichten door eerlijke en genuanceerde deskundigen, en niet door vooringenomen NOS-correspondenten, talkshowtafels met beroepsactivisten en eenzijdig georiënteerde ‘kenners’, Johan Derksen, het in Hamas-sponsor Qatar gevestigde Al Jazeera, vloggende twintigers die op de ‘Westbank’ allerhartelijkst worden ontvangen met zoetigheden en daarna hun ‘bevindingen’ via YouTube de wereld in slingeren, of door de tienduizenden Palestijnse TikTok video’s, een genre dat intussen niet zonder reden de naam Pallywood heeft?
Genegeerde feiten
Misschien dat de ondertekenaars van de brief minder overtuigde volgers van de anti-Israëlische propaganda zouden zijn als ze een paar dingen zouden overwegen.
- Bijvoorbeeld dat de Romeinen de naam van hun Provincia Judea veranderden in Palaestina om de joodse identiteit uit te wissen.
- Dat Palestina nooit een bestaande natiestaat was, maar een streek die tot de Eerste Wereldoorlog eeuwenlang deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk.
- Dat Palestina aan het begin van de 20e eeuw dunbevolkt en woest was, en dat er bijvoorbeeld ook joodse, christelijke en Druzische bevolkingsgroepen waren.
- Dat de joodse immigranten niemand verdreven, maar woestijn- en moerasgrond ontgonnen en vreedzaam naast de Arabisch-sprekenden woonden.
- Dat die Arabisch-sprekenden al in 1923 twee derde (!) van het Britse mandaatgebied Palestina toegewezen kregen voor een eigen staat, namelijk Trans-Jordanië.
- Dat het die Arabisch-sprekenden waren die de joden daarna ook het kleine strookje langs de Middellandse Zee niet gunden, en dat zij het waren die de wapens opnamen.
- Dat het die Arabisch-sprekenden waren die het door de internationale gemeenschap aangenomen verdelingsplan van 1947 afwezen.
- Dat de zogenaamde Nakba (de ramp) van die Arabisch-sprekenden in 1948 plaatshad omdat zij een oorlog wilden en, in veel gevallen vrijwillig of op aandrang van Arabische leiders, hun huizen en land verlieten omdat ze dachten na de vernietiging van Israël snel terug te kunnen keren.
- Dat Trans-Jordanië in die eerste oorlog van 1948 de gebieden met de namen Judea en Samaria bezette, ze de Westelijke Jordaanoever noemde, Israël van daaruit bleef bedreigen waarna dat land ze in 1967 veroverde.
- Dat er toen ineens een bezetter was voor de Arabischsprekende bevolking van dat gebied: Israël.
- Dat die Arabisch-sprekenden, waarvan de voorouders voor het merendeel pas in de 19e en 20e eeuw in Palestina kwamen wonen, zich in de jaren 1970 ineens Palestijnen gingen noemen, om zich als de exclusieve inheemse bevolking voor te stellen.
- Dat de kleine Joodse staat vanaf 1948 onafgebroken te maken heeft gehad met bedreiging en terreur vanuit deze gebieden, bereid was ze los te laten voor vrede, maar steeds weer haat en geweld als antwoord kreeg.
- Dat de Arabisch-sprekenden die wel in de Joodse staat bleven wonen inmiddels met ruim twee miljoen zijn (20% van de Israëlische bevolking), gelijke rechten en partijen in het parlement hebben, en daarmee de beschuldiging van apartheid belachelijk maken.
- Dat er dus wel ruim twee miljoen Arabisch-sprekenden in Israël mogen wonen, maar geen enkele jood in Judea en Samaria, zo u wil de Westelijke Jordaanoever. Dat de aanvallen van deze zogenoemde ‘joodse kolonisten’ op de ‘Palestijnen’ sinds 7 oktober 2023 weliswaar kwalijk zijn, maar dat het gaat om 250 tot 500 daders, voornamelijk probleemjongeren, die er soms niet eens wonen. Tegenover duizenden ‘Palestijnse’ aanslagen op joodse inwoners per jaar.
Er zijn geen woorden voor
Israël kon de terroristen van Hamas binnen een week uitschakelen. Maar het stuurde haar zonen en dochters de vijandige hel van Gaza in om het aantal burgerslachtoffers te beperken. Het vroeg de bevolking zich te verplaatsen voor het nieuwe delen van de strook bombardeerde, via telefoontjes, sms-berichten en flyers. Het deed moeite om hulpgoederen door te laten, ook al werden ze door Hamas gestolen en doorverkocht en moest elke truck gecontroleerd worden in verband met wapensmokkel. Er wordt inmiddels uitgegaan van 70.000 doden, zonder dat vermeld wordt dat hier alle gesneuvelde Hamas-strijders in zijn meegeteld. Het geschatte aantal burgerdoden dat dan overblijft is volgens militaire deskundigen zeer laag voor een oorlog in stedelijk gebied. Nog los van het feit dat de regerende partij in het sinds 2005 joden-vrije Gaza deze oorlog uitlokte en niet Israël. Dat de Palestijnse strijders zich verstoppen tussen de burgers en onder scholen en ziekenhuizen. Tussen burgers die in 2007 massaal het islamistische Hamas als bestuurder kozen en waarvan velen feestend toekeken toen de verkrachtte, halfnaakte Israëlische vrouwen op pick-ups door hun straten werden gereden.
En als Israël volgens de NOS, RTL, Nieuwsuur en Trouw nu nog steeds aanvallen pleegt op Gaza en in Libanon, dan is dat niet omdat het joodse volk oorlogszuchtig is, maar omdat de jihadisten van Hamas en Hezbollah schreeuwen dat er een wapenstilstand is, maar intussen gevechten uitlokken en aanslagen plegen op Israëlische militairen. Honderdduizenden Israëlische echtgenoten, vaders en werknemers in reservedienst zijn maandenlang van huis omdat ze onder levensbedreigende omstandigheden hun land moeten verdedigen tegen vernietiging en een echte genocide.
Wat dat laatste betreft, er leven vandaag net zoveel Palestijnen in Gaza dan in 2023. Hoe durft iemand dan nog op een fundament van drijfzand het joodse volk de beschuldiging van genocide in de schoenen te schuiven? Na alle lessen uit de geschiedenis. Er zijn geen woorden voor.
